Veetje piept

7 oktober 2010 § Een reactie plaatsen

Ik piep. Daar kan ik niks aan doen. Ik werd er deze week met wakker.

Piep. Kraak. Hees. En het doet pijn hier binnenin, ter hoogte van mijn longen. Ook dat nog. Alles rammelt en reutelt en uiteindelijk bleef er na dinsdag niks meer over van mijn stem. Alsof ik ze op de trein vergat, kwam ik in stilte thuis. Wat niet handig is voor iemand die veel praat, graag praat en moet praten in de job.

Maar we hadden woensdag nog, de snipperdag des dames V. Wie weet bracht die soelaas.

Maar helaas. Die hielp niks in het geluid. Integendeel. De kraak bleef net zo waar die zat en hoesten moesten we nu ook. Dus ging ik naar dokter. Die me éénjaarlijks ziet, waardoor ik hele dure visites heb, omdat mijn dossier altijd verlenging vraagt. Een GMD-kost, terug te trekken van het ziekenfonds. ’t Is een vreemde naam dat zoveel betekent als: “We houden alles medisch van u bij, voor als je ooit de slamsloor krijgt of de vriebels. Dan weten we gemakkelijker wat dat ijzer in uw schouder te betekenen heeft, waar u allergisch aan bent of welke vreemde ziektes van dezelfde familie u al had en tralalala.” Het heeft allicht zijn voordelen.

Dus… die dokter. Ik moest kuchen, diep inademen en op mijn handen staan. Althans dat zou ik als dokter mijn patiënten laten doen.

Met zijn zwarte nop met oortjes nam hij knikkend kennis van mijn reutel. Hij legde een houten verf-meng-staaf op mijn tong en automatisch zei ik “aaa”.

Hij scheen eens in mijn oren en daarna in mijn neus. Hetgeen mijn slijmmonsters danig deed schrikken en naar mijn inschatting de dokter ook.

“Zo, “sprak hij, “dat zit goed ontstoken.”

Ik vroeg me af of hij nu mijn oren, neus of mond bedoelde. Het bleken mijn luchtwegen te zijn. Allemaal. Want een mens heeft er waarschijnlijk heel veel. En de stembanden vonden dat zo gezellig dat ze gelijk meededen. Wat knus: allemaal samen even lekker in het groene snot. Heerlijk!

“U moet rusten en zoveel mogelijk zwijgen, dan keert uw stem vanzelf terug.”

Ik knikte en stak een luide vloek af in mijn hoofd. Want het is niet omdat mijn klankdoos (tijdelijk) de deserteur uithangt, dat ik vanbinnen niet kan gillen. Wacht maar tot mijn timbre zich bedenkt en de rangen weer sluit, zodat ik opnieuw luidkeels zingen kan. Ik jaag de ene vals noot na de andere door zijn strot…

Advertenties

Getagd: , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Veetje piept voor Veetje.

Meta

%d bloggers liken dit: