Waldo

29 september 2010 § Een reactie plaatsen

Het zit me af en toe een klein beetje tegen.

Een soort ongeluk waar je niet diep ongelukkig van wordt, omdat het toch niet zo erg is, maar eerder ergerlijk en vaak grappig voor een buitenstaander.

Neem nu vandaag. Op woensdag werk ik niet, althans toch niet op school. Dan heb ik vrije uren, die ik thuis opvul met huishoudkunde, sporadische uitstapjes naar vriendinnen of taken die al veel te lang onder het stof verdwijnen – wat meer letterlijk dan figuurlijk is in de verbouwwereld van de Veetjes … En vandaag werd vakkundig ingezet met uitslapen. Lang, warm en ongegeneerd. O, wat keek ik daar naar uit! Dus toen ik me als een kat wilde uitrekken en smakkend gewijs de 11 slagen van de kerkklok meetelde werd mijn pril geluk van de dag abrupt onderbroken door een steek in mijn nek. Wat zeg ik, een blokkage! De hele linkerschouder en nek zitten vast. De ironie er van: dan slaapt een mens eens lang, ligt die toch wel niet zijn hele nek verkeerd te liggen ’s nachts! Als straf voor mijn luiheid, word ik dus de hele dag gekweld. Er wordt gevaarlijk enkel naar rechts gekeken bij het oversteken en de linkerarm kreunt als ik de wasmand ophef. Wat een zonde toch! Ik voel een lichte verplichting tot licht werk vandaag…

Daarom belde ik even naar de dierenarts, want die kat van ons moet al even een spuitje krijgen en autorijden gaat nog net, zolang ik maar niet moet afslaan. De afspraak werd geprikt en binnen exact 33 minuten wordt ik er verwacht, met kat en centen. En daar wringt de schoen: die centen haal ik dadelijk wel uit de muur, maar de kat komt jammerlijk genoeg niet op bestelling uit een gleuf gegleden. Neen, meneer Waldo heeft het door en laat zijn edele kattenkont hier niet zien in de tuin. Dus nu rammel ik me al een uur de pleuris met zijn brokken en roep zoetjes zijn naam, gevolgd door een soort kattengeluid, waarvoor hij anders gezwind de tuin komt ingerend. Maar natuurlijk niet vandaag. De buren komen vast nog eerder aan het hekken kijken, naar dat gekke mens met een pot kattenvoer en fleemgeluiden. En het ergste is dat hij waarschijnlijk op de wei naast het huis als een pasja in het gras ligt te soezen, lachend om mijn moeite.

Want hij weet het.

Hij merk dat er iets niet koosjer is.

We roepen hem nooit binnen overdag, dus waarom zou hij nu wél moeten komen…

De lafaard. Mij straks een modderfiguur laten slaan, met stijve nek en een lege kattenmand. En dat terwijl hij anders overdag het hele huis bijeenronkt en de deur niet uit wilt. Of mijn strijk vol met kattenharen rolt. Of jankt om eten en melk.

Nog 21 minuten. O, wat zal hij het zich berouwen!

Advertenties

Getagd: , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Waldo voor Veetje.

Meta

%d bloggers liken dit: